IPN Rz 872/1

Dokumenty Jana Wilczka (1899–1920), s. Jana i Rozalii z d. Bieniasz, poległego 17-08-1920 r. w bitwie pod Zadwórzem w wojnie polsko-bolszewickiej

Jan Wilczek, syn Jana i Rozalii Bieniasz, ur. 12-06-1899 r. w Soninie k. Łańcuta. 10-06-1918 r. otrzymał świadectwo dojrzałości w C.K. Gimnazjum Realnym w Łańcucie i w październiku 1918 r. rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn w Szkole Politechnicznej we Lwowie. Latem 1920 r. wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego, walczył z bolszewikami w Detachement rotmistrza Romana Abrahama, zginął w bitwie pod Zadwórzem 17-08-1920 r. W 1928 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie uznał Jana Wilczka za zaginionego, ale m.in. z książki G. Hetnara i S.M. Jankowskiego pt. Powrót żołnierzy Zadwórza. Polskie Termopile, wydanej w 2020 r., dowiadujemy się, że Jan Wilczek znajduje się na liście żołnierzy poległych w bitwie pod Zadwórzem 17-08-1920 r. W j.a. znajdują się m.in.: Zawiadomienia szkolne (świadectwa) wystawione przez Szkołę Ludową w Soninie w latach 1906–1910, świadectwa wystawione przez C.K. Gimnazjum Realne w Łańcucie w latach 1911–1918, Karta Legitymacyjna Pospolitego Ruszenia z 23-03-1918 r., Książki Legitymacyjne Szkoły Politechnicznej we Lwowie z lat 1918–1920, dokumenty dot. poszukiwań Jana Wilczka przez PCK w 1921 r., Orzeczenie Sądu Okręgowego w Rzeszowie o śmierci Jana Wilczka z 4-10-1928 r.

Dokumentacja aktowa, Legitymacja