Trudne początki

Zbudowanie od podstaw archiwum IPN, zgromadzenie w nim prawie 90 kilometrów akt wraz z ich równoczesnym udostępnianiem, to przedsięwzięcie organizacyjne bez precedensu w najnowszych dziejach polskich archiwów. Co oznacza 90 kilometrów? Wyobraźcie sobie Państwo 90 km książek, ustawionych jedna za drugą, stykających się grzbietami...

Image

NOWE INICJATYWY: portal "Archiwum Pełne Pamięci"

Archiwum IPN, poczuwając się do odpowiedzialności za dokumentowanie losów Polaków, świadków i uczestników historii, doświadczonych w wyniku wydarzeń lat 1917-1990 uruchomiło projekt „Archiwum Pełne Pamięci” (http://archiwumpamieci.pl). Jest on częścią szerszej kampanii mającej na celu uświadomienie osobom posiadającym w prywatnych zbiorach ciekawe dokumenty, fotografie, wspomnienia i relacje o możliwości ich przekazania do Archiwum IPN.
(zobacz zwiastun spotu)

Image

NOWE INICJATYWY: portal "Trzecia pielgrzymka papieża Jana Pawła II do Polski w dokumentach zasobu IPN"

8 czerwca 2017 r., w 30. rocznicę rozpoczęcia trzeciej pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Polski Archiwum IPN uruchomiło tematyczny portal internetowy. Na stronie http://www.trzeciapielgrzymka.ipn.gov.pl znajdą Państwo skany dokumentów, fotografie, filmy, mapy i inne interesujące pamiątki ostatniej podróży papieża Jana Pawła II do Polski Ludowej.
(zobacz zwiastun portalu)

Image
Image

Informator o zasobie archiwalnym IPN całościowo opisuje zgromadzone w Instytucie archiwalia

Decyzja: kategoria przepisów służbowych. Jednorazowe pisemne polecenie Ministra Spraw Wewnętrznych odnoszące się do procedur służbowych.

Zobacz również: Kategorie przepisów służbowych
Diazo: kopia zabezpieczająca mikrofilmu.

Zobacz również: Jacket (karta kieszeniowa)
Dokument "T": termin, którym określano dokumenty wytworzone przy inwigilacji środkami techniki operacyjnej, tj. nagrania i stenogramy podsłuchanych rozmów telefonicznych (podsłuch telefoniczny), nagrania i stenogramy z podsłuchu pokojowego, fotografie i filmy sporządzone w ramach podglądu i dokumentacji fotograficznej (PDF), informacje uzyskane ze skopiowanych telegramów i teleksów (podsłuch telegraficzny, PTG); funkcjonowały również terminy „komunikat PT” (dla podsłuchu telefonicznego) oraz „komunikat PP” (dla podsłuchu pokojowego). Notatki i dokumenty wytworzone w oparciu o podsłuch lub podgląd miały być traktowane „na prawach materiałów agenturalnych”, tj. jak doniesienia współpracowników, nie wolno było ich również używać „w sposób dekonspirujący ich źródło pochodzenia” i w śledztwach (Instrukcja 1979a). Zmiany w formie dokumentów, których treść pochodziła z podsłuchów, podglądu i tajnych rewizji (tajne przeszukanie, TP), przyniosły Instrukcja 1982c i Instrukcja 1982d, mające na celu uściślenie konspiracji tak informacji uzyskiwanych poprzez podsłuchy i podgląd, jak i dokumentów je zawierających. Instrukcja 1982c wskazywała, że informacje uzyskane z PT, PP, PTG należy przekazywać jednostkom operacyjnym SB „w formie streszczeń i notatek”, a tylko na pisemny i „uzasadniony operacyjnie” wniosek – w postaci stenogramów podsłuchów lub wydruku telegramów/teleksów z PTG. Istotnym elementem Instrukcji 1982c był nakaz, że „informacje uzyskane środkami techniki operacyjnej można włączać do spraw operacyjnych tylko w tak przetworzonej postaci, aby nie stracić ich wartości operacyjnych, a jednocześnie całkowicie zakonspirować źródło ich pochodzenia”; zapis ten powtarzała Instrukcja 1982d, dodatkowo polecająca wyłączenie z akt spraw operacyjnych dokumentów „W” oraz dokumentów zawierających informacje pochodzące ze środków techniki operacyjnej i z obserwacji, i zastąpienie ich „notatkami informacyjnymi, całkowicie konspirującymi źródło pochodzenia”; oryginalne notatki z PP, PT, PTG, TP, pracy „W” komunikaty z obserwacji itd. miały być zwrócone do właściwej jednostki pionu „W”, „T” lub „B”. Dokumenty „T” miały wówczas uzyskiwać formę notatki zbliżonej do notatek informacyjnych lub doniesień, z tym, że nie wskazywano tam kategorii źródła, a wyłącznie jego kryptonim (identyczny z kryptonimem podsłuchiwanej lub podglądanej osoby lub obiektu), najczęściej nie wskazywano miejsca odebrania doniesienia ani nie umieszczano „zadań” dla współpracownika (bo nie można było takowych zlecić aparaturze podsłuchowej) (Zob. G. Majchrzak, Podsłuchy w sprawach operacyjnych SB, Biuletyn IPN, nr 5 (64), 2006; P. Gontarczyk, Informacje z podsłuchów, Biuletyn IPN, nr 5 (64), 2006). Procedury obrotu dokumentami „T” dotyczył inny zapis Instrukcji 1982d nakazujący przekazywanie dokumentów z PP, PDF, TP wyłącznie kierownikom jednostek operacyjnych (dyrektorom i zastępcom dyrektorów departamentów i biur w MSW, na szczeblu KW MO – następnie WUSW – zastępcom komendantów wojewódzkich – szefów WUSW ds. bezpieczeństwa, tj . szefom SB) i w ich powierzający ich kompetencji decyzję „do jakiego szczebla służbowego mogą być kierowane dokumenty” (Instrukcja 1982d, pkt. 1.1.1.). Regulacja ta dodatkowo ograniczała dostęp funkcjonariuszy SB niższej rangi do materiałów pochodzących ze środków techniki operacyjnej.

Zobacz również: Technika operacyjna, środkiPodsłuch telefoniczny (PT)Podsłuch pokojowy (PP)Podgląd i dokumentacja fotograficzna (podgląd dokumentowany fotograficznie, PDF)Podsłuch telegraficzny (PTG)Tajne przeszukanie (TP)Dokument "W"Notatka informacyjnaPraca "W"Komunikat"B", pion"T", pion"W", pionNotatka informacyjnaDoniesienieKryptonim (kr., krypt.)Instrukcja 1979aInstrukcja 1982cInstrukcja 1982dInstrukcja 1982c
Dokument "W": termin, którym określano kopie (fotokopie bądź kserokopie) niejawnie przeglądanej korespondencji, bądź niejawnie skonfiskowaną korespondencję. Dokumenty „W” (podobnie jak dokumenty „T”) były traktowane jako materiały operacyjne równorzędne pod względem tajności doniesieniom agenturalnym. Wg Instrukcji 1982 dokumenty „W” miały podlegać szczególnej ochronie przed ujawnieniem ich pochodzenia, co obejmowało m.in. zakaz posługiwania się informacjami w nich zawartymi przy prowadzeniu rozmów operacyjnych, przesłuchań oraz werbunków. Oryginalne skonfiskowane lub zatrzymane przesyłki były przechowywane w jednostce pionu „W”, gdzie niszczono je po sześciu (w przypadku przesyłek krajowych) lub dwunastu (w przypadku przesyłek zagranicznych) miesiącach od daty nadania. Przekazaniu do jednostek operacyjnych SB zasadniczo podlegały wyłącznie notatki (odpisy, fotokopie) z zatrzymanych wzgl. przechwyconych listów. Oryginalne tajnie zatrzymane przesyłki, których zawartość w ocenie funkcjonariuszy jednostki pionu „W” mogła stanowić podstawę założenia sprawy operacyjnej, przekazywano do dyspozycji kierowników kompetentnych jednostek operacyjnych z obowiązkiem zwrócenia ich w ciągu 3 dni (jednostki operacyjne nie mogły oryginalnych przesyłek powielać, jedynie sporządzić z nich wyciągi lub notatki informacyjne). Po złożeniu w archiwum, dokumenty „W” włączone do akt spraw operacyjnych z reguły niszczono, pozostawiano jedynie te, które zostały zakwalifikowane do zachowania przez jednostkę zdającą akta (archiwizacja). Nie tworzono odrębnych kolekcji bądź akt z dokumentów „W”, całość skopiowanej bądź zajętej korespondencji była przekazywana do jednostki prowadzącej sprawę operacyjną, na rzecz której dokonywano kontroli (perlustracji) korespondencji. Tzw. „wyrywka” (wyrywkowa perlustracja), tj. sprawdzanie przypadkowo wybranej korespondencji (między osobami nie objętymi planową inwigilacją) służyła głównie sporządzaniu sprawozdań informacyjnych dotyczących nastrojów społecznych (zwłaszcza w czasie wydarzeń o publicznym wymiarze), oraz ewentualnemu wykrywaniu „wrogiej” działalności (opracowanie tematyczne). Skontrolowanie (otwarcie) przesyłki pocztowej i przekazanie informacji o jej treści (w postaci notatki, fotokopii, etc. czyli dokumentu „W”) było odnotowywane w karcie realizacji zamówienia, prowadzonej dla każdego zamówienia w pionie „W”. Instrukcja 1982d wprowadziła dodatkowe obostrzenia w obrocie dokumentami „W”, w szczególności istotny był zapis tej instrukcji nakazujący przekazywanie dokumentów „W” wyłącznie kierownikom jednostek operacyjnych (dyrektorom i zastępcom dyrektorów departamentów i biur w MSW, na szczeblu KW MO – następnie WUSW – zastępcom komendantów wojewódzkich – szefów WUSW ds. bezpieczeństwa, tj . szefom SB) i w ich powierzający ich kompetencji decyzję „do jakiego szczebla służbowego mogą być kierowane dokumenty”. Regulacja ta dodatkowo ograniczała dostęp funkcjonariuszy SB niższej rangi do materiałów pochodzących z kontroli korespondencji. Złożone już w aktach spraw operacyjnych materiały pochodzące z kontroli korespondencji i środków techniki operacyjnej winny być z akt wyłączone i zastąpione „notatkami informacyjnymi, całkowicie konspirującymi źródło pochodzenia”; oryginalne notatki z PP, PT, PTG, TP, pracy „W” komunikaty z obserwacji itd. miały być zwrócone do właściwej jednostki pionu „W”, „T” lub „B”. W przypadku akt już zarchiwizowanych, materiały „W” i „T” miały być usuwane z akt i niszczone w jednostkach pionu „C”. Informacje uzyskane z kontroli korespondencji i środkami techniki operacyjnej po wydaniu Instrukcji 1982d można było włączać do akt bieżących spraw operacyjnych „tylko w tak przetworzonej postaci, aby nie zaprzepaścić ich wartości operacyjnych a jednocześnie całkowicie zakonspirować źródło ich pochodzenia”.

Zobacz również: Materiały operacyjneDoniesienieDokument "T"Notatka informacyjnaArchiwizacjaOpracowanie tematyczne (pion "W")Karta realizacji zamówieniaTechnika operacyjna, środkiPodsłuch telefoniczny (PT)Podsłuch telegraficzny (PTG)Podsłuch pokojowy (PP)Tajne przeszukanie (TP)Praca "W"Komunikat"C", pion"T", pion"W", pion"B", pionZamówienieInstrukcja 1982aInstrukcja 1982d
Dokument operacyjny: formalne określenie dokumentów opisujących czynności operacyjne SB (spisane na wszelkiego rodzaju nośnikach). Zgodnie z Instrukcją 1970a „[…] wszystkie czynności i przedsięwzięcia operacyjne dokonywane przez organy Służby Bezpieczeństwa winny być dokumentowane”, nakazywano prowadzenie dokumentacji operacyjnej „w sposób zwięzły, przejrzysty i estetycznie, aby mogła być pomocna w działaniach operacyjnych, a zwłaszcza w ich planowaniu i odtwarzaniu faktów, przebiegu zdarzeń i sytuacji” oraz „[…] w ramach ustalonych spraw” operacyjnych. Do dokumentacji operacyjnej należały „dokumenty operacyjne” i informacje operacyjne. Dokumentami operacyjnymi były: „[…] dokumenty pisemne (informacje, raporty, wnioski, notatki służbowe, protokoły, analizy operacyjne, plany operacyjne, sprawozdania), dokumenty graficzne (zdjęcia, fotokopie, filmy itp.), dokumenty słuchowe (taśmy magnetofonowe, płyty, zapisy na dyktafonach itp.)”. Dokumenty operacyjne powinny być zawsze oznaczone numerem rejestracyjnym sprawy operacyjnej/współpracownika. Zob. również: materiały operacyjne (1).

Zobacz również: Informacja operacyjnaRaportNumer rejestracyjnyPlan operacyjnyMateriały operacyjneInstrukcja 1970a
Dokumentacja kontrwywiadowcza WSW: zbiorcze określenie Instrukcji 1987, które obejmowało: teczki obiektów [WSW], teczki personalne i teczki pracy współpracowników WSW (TW i NP), karty osobowe TW WSW, teczki MT i LK, teczki rozpracowań operacyjnych, teczki kontroli operacyjnej, karty operacyjne, teczki zagadnieniowe WSW, teczki kontrolne spraw operacyjnych WSW, teczki materiałów wstępnych WSW, książki ewidencyjne nr 1 i nr 2, książki ewidencji utraconych tajnych dokumentów, broni, materiałów wybuchowych i innych środków walki, książki ewidencji teczek obiektowych i zagadnieniowych, książki inwentarzowe dokumentacji kontrwywiadowczej, książki osób zabezpieczonych, zastrzeżonych oraz dopuszczonych do prac tajnych specjalnego znaczenia, karty rejestracyjne i sprawdzeniowe.

Zobacz również: Instrukcja WSW 1987Teczka obiektu [WSW]Teczka personalna współpracownika WSWTeczka pracy współpracownika WSWKarta osobowa tajnego współpracownika WSWTeczka mieszkania tajnego (MT), lokalu kontaktowego (LK) WSWTeczka rozpracowania operacyjnego WSWTeczka kontroli operacyjnej (TKO) [WSW]Karta operacyjna [WSW]Teczka zagadnieniowa WSWTeczka kontrolna sprawy operacyjnej [WSW]Teczka materiałów wstępnych [WSW]
Dokumentacja operacyjna Departamentu I MSW: wg Instrukcji 1980a, w Departamencie I MSW odróżniano kategorie spraw operacyjnych i odpowiadających im akt (rozpracowanie operacyjne, teczka personalna i teczka pracy agenta, rozpracowanie obiektowe, podteczka rozpracowania obiektowego, teczka kontaktu informacyjnego, teczka kontaktu operacyjnego, teczka lokalu konspiracyjnego, punktu korespondencyjnego, mieszkania konspiracyjnego, segregator materiałów wstępnych) od tzw. dokumentacji operacyjnej, do której zaliczano teczki rezydentur placówkowych i krajowych, teczki punktów i ogniw operacyjnych, placówkowych i krajowych, teczki pracowników zewnętrznych, teczki tematyczne.

Zobacz również: Rozpracowanie operacyjne Departamentu I MSWTeczka personalna agenta Departamentu I MSWTeczka pracy agenta Departamentu I MSWRozpracowanie obiektowe Departamentu I MSWPodteczka rozpracowania obiektowego Departamentu I MSWTeczka kontaktu operacyjnego Departamentu I MSWTeczka lokalu konspiracyjnego Departamentu I MSWTeczka punktu korespondencyjnego (PK) Departamentu I MSWSegregator materiałów wstępnych (SMW)Teczka pracownika zewnętrznegoTeczka tematycznaTeczka rezydentury, punktu/ogniwa operacyjnego Departamentu I MSWTeczka mieszkania konspiracyjnego (MK) Departamentu I MSWInstrukcja 1980a
Doniesienie: oryginalne doniesienia, spisywane osobiście (odręcznie lub na maszynie) przez współpracownika, bądź spisane „ze słów” przez oficera prowadzącego (gdy okoliczności lub tryb współpracy z donosicielem nie pozwalały na sporządzenie pisemnego doniesienia podczas spotkania). Z oryginalnego doniesienia sporządzano maszynopisowe odpisy, które umieszczane były razem z oryginałami w teczce pracy współpracownika (zwłaszcza jeśli były skrócone lub przeredagowane, np. z jednego doniesienia oryginalnego sporządzono kilka wyciągów zawierających jego różne fragmenty), dalsze kopie włączano – zgodnie z rozdzielnikiem – do akt spraw operacyjnych, których przedmiotu dotyczyło doniesienie, względnie wysyłano do innych jednostek operacyjnych SB, których zakres kompetencji odpowiadał przedmiotowi doniesienia. Doniesienia niejednokrotnie są opatrzone adnotacjami przełożonych oficera prowadzącego źródło oraz oficerów prowadzących sprawy operacyjne, do akt których doniesienia włączono.

Zobacz również: Oficer prowadzącyTeczka pracy TWPseudonim (ps.)
Dysponent lokalu kontaktowego (lokalu przejściowego, lokalu bazy, punktu odbioru): kategoria współpracy z SB. Dysponentem była osoba, która użyczała swojego mieszkania SB dla celów operacyjnych jako lokalu kontaktowego dla potajemnych spotkań funkcjonariuszy z agentami; lokalu przejściowego dla założenia przez funkcjonariuszy pionu „T” instalacji podsłuchowych (PP) względnie podglądu fotograficznego/filmowego (PDF) w sąsiadującym mieszkaniu osoby inwigilowanej i doprowadzenia linii technicznej do punktu odbioru; lokalu bazy jako zaplecza dla sprzętu, dokumentów, ubrań i jako kryjówka dla funkcjonariuszy prowadzących tajne rewizje (tajne przeszukanie), obserwację, PP lub PDF osoby inwigilowanej, mieszkającej w sąsiedztwie. Dysponenci lokali wykorzystywanych przez SB (zwłaszcza gdy wchodziło w grę wykorzystywanie wielomiesięczne lub wieloletnie) byli pozyskiwani według zasad właściwych dla werbunku tajnych współpracowników, przy czym podstawą dla wytypowania ich do werbunku było kryterium dogodności dla SB ich mieszkania (lokalizacja i czasowe nieużytkowanie go przez właściciela), w przypadku LP, PO, LB decydowało położenie względem mieszkania osoby inwigilowanej. LK nie można było organizować w sąsiedztwie mieszkań osób podlegających inwigilacji, również wystrzegano się uzyskiwania LK w budynkach głównych instytucji państwowych lub kilku w jednym budynku. Z dysponentami zawierano formalną umowę o wykorzystanie mieszkania za wynagrodzeniem.

Zobacz również: Lokal kontaktowy (LK)Lokal przejściowy (LP)"T", pionPodsłuch pokojowy (PP)Podgląd i dokumentacja fotograficzna (podgląd dokumentowany fotograficznie, PDF)Punkt odbioru (PO)Lokal baza (LB)ObserwacjaTajne przeszukanie (TP)Tajny współpracownik (TW)Punkt odbioru (PO)
Dziennik archiwalny: księga, w której w kolejności chronologicznej odnotowywano archiwizację akt; inwentarz akt operacyjnych i osobowych, prowadzony oddzielnie dla każdej kategorii akt operacyjnych i osobowych (numer archiwalny, akta operacyjne, akta osobowe); stanowił rodzaj księgi nabytków i ubytków. Stosowane w MSW wzory dziennika archiwalnego EO-45/69, EO-45/71 i EO-45/80 obejmowały m.in. następujące kolumny: liczbę porządkową (tworzącą wraz z symbolem dziennika numer archiwalny), datę wpisu, nazwę jednostki zdającej akta, numer rejestracyjny (ewidencyjny) sprawy, nazwisko, imię, imię ojca głównego figuranta lub tytuł akt sprawy, kryptonim sprawy lub pseudonim współpracownika, liczbę tomów, zabarwienie sprawy, okres prowadzenia sprawy, rok brakowania. Przed wprowadzeniem do użytkowania dziennika archiwalnego wzoru EO-45, w UB/SB stosowano zaprowadzone Instrukcją 1955c, Instrukcją 1955d i Instrukcją 1955e wzory dzienników archiwalnych EO-9 (dla spraw ewidencji operacyjnej), EO-10 (dla teczek obiektowych i zagadnieniowych), EO-14 (dla teczek personalnych i pracy wyeliminowanej agentury), EO-59 (dla akt spraw śleczych i teczek kontrolno-obserwacyjnych śledztw). (M. Komaniecka, Dzienniki korespondencyjne, rejestracyjne, archiwalne i koordynacyjne jako źródła historyczne, w: Wokół teczek bezpieki, zagadnienia metodologiczno-źródłoznawcze, red. F. Musiał, Kraków 2006, s. 272-277). W latach 50. i 60. XX w. (ale i później) w MSW do odnotowywania archiwizacji akt wszelkich kategorii stosowano również księgi wzorów E-21 i E-26. W latach 80. w SUSW do odnotowywania archiwizacji akt spraw operacyjnych (sprawa operacyjnego sprawdzenia, sprawa operacyjnego rozpracowania, kwestionariusz ewidencyjny, materiał wstępny, teczka ewidencji operacyjnej na księdza) i śledczych (akta kontrolne śledztwa) stosowano księgę wzoru EO-13-A/72, oznaczoną nazwą „Dziennik materiałów przekazanych do archiwum”. Symbole „dzienników archiwalnych” były następujące: I dla akt agenturalnych (KTW, TW, KO, KS, dysponentów MK i LK, etc. OZI), II dla akt spraw operacyjnych (SOS, SOR, KE, TEOK), III dla akt kontrolnych śledztw, IV dla akt spraw obiektowych (zagadnieniowych) (niekiedy także dla akt KE); V dla akt osobowych funkcjonariuszy SB, VI dla akt osobowych funkcjonariuszy MO, VII dla akt osobowych pracowników cywilnych resortu spraw wewnętrznych, VIII dla akt osobowych żołnierzy resortu spraw wewnętrznych, IX dla pracowników Komendy Głównej Straży Pożarnej, A dla teczek wyjazdowych archiwizowanych w MSW, K dla prowadzonych w MSW teczek kontrolnych spraw operacyjnych.

Zobacz również: BrakowanieArchiwizacjaAkta operacyjneAkta osoboweNumer archiwalnyNumer rejestracyjnyFigurantKryptonim (kr., krypt.)Pseudonim (ps.)Zabarwienie sprawyTeczka obiektowaTeczka zagadnieniowaTeczka pracy TWTeczka personalna TWKwestionariusz ewidencyjny (KE)Materiał wstępnyTeczka ewidencji operacyjnej na księdza (TEOK)Kandydat na tajnego współpracownika (KTW)Tajny współpracownik (TW)Kontakt operacyjny (KO)Kontakt służbowy (KS)Dysponent lokalu kontaktowego (lokalu przejściowego, lokalu bazy, punktu odbioru)Mieszkanie konspiracyjne (MK)Lokal kontaktowy (LK)Osobowe źródło informacji (OZI)Sprawa operacyjnego sprawdzenia (SOS)Sprawa operacyjnego rozpracowania (SOR)Akta kontrolne śledztwaSprawa obiektowaAkta osobowe funkcjonariuszaTeczka wyjazdowaTeczka kontrolna sprawy operacyjnej (SB)Instrukcja 1955cInstrukcja 1955dInstrukcja 1955e
Dziennik archiwalny mikrofilmów: dziennik archiwalny, w którym odnotowywano mikrofilmowanie akt. Liczba porządkowa „Dziennika archiwalnego mikrofilmów” była jednocześnie numerem archiwalnym mikrofilmu, nie zawsze odpowiadającym numerowi archiwalnemu mikrofilmowanych akt. „Dziennik archiwalny mikrofilmów” był prowadzony oddzielnie dla każdego symbolu akt operacyjnych (I, II, III, IV) i akt administracyjnych. Miał zawierać m.in. informacje o numerze archiwalnym mikrofilmowanych akt, oraz jednostce operacyjnej SB, która wniosła zastrzeżenie (2.) odnośnie wglądu w mikrofilm (czyli faktycznie jednostce, która akta wytworzyła).

Zobacz również: Numer archiwalnyZastrzeżenieDziennik archiwalnyMikrofilmowanie
Dziennik koordynacyjny: księga, w której w kolejności chronologicznej rejestrowano udzielenie informacji przez Biuro „C” MSW (wydział „C” jednostki lokalnej) jednostce SB o osobie sprawdzanej w kartotece ogólnoinformacyjnej, w przypadku gdy ta osoba pozostawała w bieżącym „zainteresowaniu operacyjnym” innej jednostki SB.

Zobacz również: Biuro "C" MSWWydział "C"
Dziennik korespondencyjny: księga, w której w kolejności chronologicznej rejestrowano wysyłkę i wpływ korespondencji jednostek SB; dziennik podawczy jednostki SB. W „dzienniku korespondencyjnym” odnotowywano wysyłkę i wpływ pism bądź kart ewidencyjnych do kancelarii (sekretariatu) jednostki, dane nadawcy (jednostkę SB, która nadała pismo), dekretację i przekazanie pisma (dokumentu) do referenta sprawy, przedmiot pisma, wystosowane w sprawie odpowiedzi, dane adresata odpowiedzi, miejsce złożenia dokumentacji.
Dziennik rejestracyjny: księga, w której w kolejności chronologicznej rejestrowano wszelkie „zainteresowania operacyjne” SB – tj. kandydatów na współpracowników i różne kategorie współpracowników oraz sprawy operacyjne lub „zabezpieczenie operacyjne”. Wg wzoru EO-13 każda pozycja dziennika rejestracyjnego obejmowała następujące kolumny: liczba porządkowa (numer rejestracyjny); data rejestracji, nazwa jednostki rejestrującej, kategoria sprawy, numer rejestracyjny sprawy, do której osoba jest rejestrowana; kryptonim sprawy lub pseudonim współpracownika, data zdjęcia sprawy z ewidencji i przekazania do archiwum lub innej jednostki (oprócz daty archiwizacji akt wpisywano również numer archiwalny sprawy lub nazwę jednostki przejmującej materiały). W przypadku gdy w rejestrowanej sprawie operacyjnej inwigilowano więcej niż jedną osobę, bądź zakładano „podteczki” głównej sprawy operacyjnej, jako pierwszego rejestrowano „głównego figuranta” sprawy, następne osoby rejestrowano na dalszych pozycjach (także później, w miarę rozszerzania pracy operacyjnej), zaznaczając w rubryce „numer sprawy, do której dana osoba jest rejestrowana” numer rejestracyjny nadany głównemu (pierwszemu) figurantowi sprawy. W pozostałych przypadkach, tj. gdy inwigilacji podlegała jedna osoba, we wspomnianej rubryce powtarzano numer rejestracyjny sprawy (albo pozostawiano rubrykę pustą). W przypadku zmiany kategorii sprawy operacyjnej bądź współpracy, zmiany jednostki SB prowadzącej sprawę z zasady dokonywano nowych wpisów w obrębie tej samej pozycji dziennika (tj. nie rejestrowano sprawy od nowa), skreślając poprzednie. Kandydatów na współpracowników, właścicieli bądź dysponentów MK, LK etc. rejestrowano wpisując w rubryce „kategoria sprawy” skrót kategorii współpracy (TW, MK, LK) itd. poprzedzony literą „K” („kandydat”), którą skreślano po otrzymaniu z jednostki rejestrującej informacji o dokonaniu werbunku. W dzienniku rejestracyjnym nie umieszczano personaliów (ze względu na konspirację zainteresowań operacyjnych). Odrębny dziennik rejestracyjny prowadzono w Departamencie I MSW na potrzeby ewidencjonowania agentury i spraw operacyjnych wywiadu SB (rejestr spraw operacyjnych i dokumentacji operacyjnej Departamentu I MSW).

Zobacz również: Zabezpieczenie (zabezpieczenie operacyjne)Numer rejestracyjnyRejestracjaKryptonim (kr., krypt.)Pseudonim (ps.)ArchiwizacjaNumer archiwalnyFigurantDysponent lokalu kontaktowego (lokalu przejściowego, lokalu bazy, punktu odbioru)Mieszkanie konspiracyjne (MK)Lokal kontaktowy (LK)Tajny współpracownik (TW)Rejestr spraw operacyjnych i dokumentacji operacyjnej Departamentu I MSW
Dziennik rejestracyjny księży katolickich: księga, w której w kolejności chronologicznej rejestrowano alumnów seminariów duchownych, zakonników i księży rzymskokatolickich; rejestracja osoby w „dzienniku rejestracyjnym księży katolickich” była jednocześnie rejestracją TEOK (TEOB), prowadzonej przez odpowiednią jednostkę terenową pionu IV SB lub Departamentu IV MSW. „Dziennik rejestracyjny księży katolickich” prowadzono w księdze wzoru EOK-8/63, następnie EOK-8/73.

Zobacz również: RejestracjaTeczka ewidencji operacyjnej na księdza (TEOK)Teczka ewidencji operacyjnej na biskupa (TEOB)Rejestracja księży katolickich
Dziennik rejestracyjny parafii: księga, w której w kolejności chronologicznej rejestrowano parafie rzymskokatolickie znajdujące się na terytorium całego PRL; rejestracja parafii była jednocześnie rejestracją TEOP prowadzonej przez odpowiednią jednostkę terenową pionu IV SB. „Dziennik rejestracyjny parafii” prowadzono w księdze wzoru EOK-7/63 (wniesiono ogółem 8546 wpisów od 17 września 1963 r. do 21 sierpnia 1989 r.).

Zobacz również: RejestracjaTeczka ewidencji operacyjnej na parafię (TEOP)Rejestracja parafii katolickich
Dziennik rejestracyjny zastrzeżeń wyjazdów za granicę: księga, w której w kolejności chronologicznej rejestrowano zgłaszane przez jednostki operacyjne SB zakazy wyjazdów zagranicznych (dot. obywateli PRL). „Dziennik rejestracyjny zastrzeżeń wyjazdów za granicę był prowadzony wg wzoru EO-42C.

Zobacz również: Rejestracja zastrzeżeń i zabezpieczeń wyjazdów zagranicznychZastrzeżenie wyjazdów zagranicznychZabezpieczenie wyjazdów zagranicznych